دکتر نام آور جلسه اول

سلام

دارم سعی میکنم روی خودم کار کنم،

از عید شروع کردم حداقل یک صفحه قرآن میخونم، هر وقت بتونم تا یک جزء یا بیشتر از یک صفحه

نمیدونم اینجا گفتم یا نه، از پارسال و یادم نمیاد کدوم ماه دارم میرم خونه دوستم زهرا، تیر پارسال دوتا پسر فسقلی خدا بهش بخشید و خیلی سخته دوتاشونو باهم نگهداره منم نه همیشه ولی در هفته هرچقدر بتونم بهش سر میزنم معمولا صبح ناهارمو درست میکنم و میرم اونجا تا ظهر همسری بیاد دنبالم، خسته میشم اما خیلی روحیه میگیرم، هم زهرا رو دوس دارم و دختر خوبیه و هم حرفیم هم این دوتا خیلی دلمو بردن، از قبل عید هم که درگیر خونه شدم تا بعد تعطیلات که مسافرت بودن و ندیدمشون هم میشینن هم گاهی دست میگیرن یه جا بلند میشن که البته با همون بر میگردن و میوفتن زمین!   بعدم یه اداهایی در میارن آدم دلش میخواد بخورتشون، مثلا زبونشونو میزنن به سقف دهنشونو صدا در میارن، بابا و عمه هم یاد گرفتن میگن البته نه همیشه و یکم به سختی! الان دو روزه ندیدمشون دلم براشون یه ذره شده

مخصوصا دیشب که رفتم دکتر؛ آره بالاخره بعد تقریبا یک سال رفتم دکتر زنان، جواب؟ یکم عفونت که من اصلا نفهمیدم! زخم دهانه رحم!! که تا حالا نداشتم و واقعا نمیدونم چطوری قراره خوب بشه و چه مدت مانع بارداریم میشه و البته اضافه وزنی که همینجور داره بیشتر میشه! تا یه مدت دیگه میتونم به راحتی قل بخورم!

حالا چطور میخوام حلش کنم نمیدونم ولی خانم نام آور (پزشک جدیدم، اخلاقشون خوب بود و به حرفام گوش میدن با وجود اینکه سرشونم شلوغه، و متاسفانه فقط درمانگاه کار میکنن و مطب نمیتونن بزنن ، و البته خیلی تعریفشونو از بیماراشون(چه توی درمانگاه چه از دوستانِ اقوام شنیدم) انشاالله که برای منم خوب باشن) گفتن وزن قابل توجهی رو باید کم کنی بعلاوه آزمایشها و همون دوتا مشکلی که گفتم! البته من نه سوزش دارم نه خونریزی و اینجور که خوندم توی نت خیلی خوبه.

دیروز 5:30 زدیم بیرون و 10:10 خونه بودیم! بدون ناهار و شام! له له! خسته خسته!

با غم لاغری و زخم دهانه رحم و عفونت ناپیدا و آزمایش قند و ... روی دوشم، و اینکه معلوم نیست کی بتونم باردار بشم و حتی نمیدونم کیستم خوب شده یا نه! دلم میخواست گریه کنم! خدا خدا میکردم زهرا از خونه مامانش برگشته باشه برم ببینمشون حالم خوب شه، آخه با زهرا حرف میزنم سبک میشم بهم کلی امید میده و بچه ها رو میبینم حالم عجیب خوب میشه

همه میگن تو میری دردسرای مادری رو میبینی اونم دوقلو باید جا بزنی اتفاقا!!! ولی من تازه دارم یاد میگیرم چطور گرسنگی بچه رو بفهمم، خستگیشو بی حوصلگیشو کثیفیشو ... من که میدونستم بچه دردسرای خودشو داره همراه باشیرینی اونم برای من که عااااشق بچه هام، اتفاقا چون دارم میبینم چطور باید از پسش بربیام و آماده میشم و یاد میگیرم خیلی خیالم راحت میشه، هرچند بچه ها باهم فرق میکنن اما مگه چقد تفاوتشونه؟

یه موضوع دیگه هم هست، اینکه تا خونه زهرا که چهارتا کوچه و خورده ای فاصله س با خونه ما و به پای من 10 دقیقه حدودا من روزی بیست دقیقه پیاده روی میکنم که میدونم کمه ولی خب از صبح تا شب خونه بودن که بهتره، بعدم اونجا بالاخره بچه ها نمیذارن بی فعالیت بمونیم! وای دورشون بگردم شیرینا

دلم برای لبخند مهربون علی تپلی و شیطونیای حسین بلا یه ذره شده، کاش زودتر برگردن

در مورد اون پست قبل

بالاخره زندگی بالا و پایینای خودشو داره، منم درسته دلم برای مجتبی میسوزه که باید همه رو درک کنه و این برای یه انسان خیلی سخته اما خب دیگه ... اینم زندگیه و منم زنم

دوستان عزیز نی نی وبلاگی، بی معرفتی منو ببخشین دلم براتون تنگ شده، اگر همچنان بهم سر میزنین و اگر این مطلبو تا اینجا خوندین خیلی خوشحال میشم برام نظر بذارین و برام دعا کنین که خدا بهم صبر بده

ممنونتونم و التماس دعا